مكتب عرفان و شعر

   تأليف:  منوچهر راويد،  زمستان 88

   دانلود كامل در اينجا،

*

   عكس منوچهر راويد در 1308 و 1388 خورشيدي، عكس شماره 206 ،

   توجه 1:  بعلت تغيير در سرور هاي عكسها،  در وبلاگ از چند سايت مختلف عكس استفاده مي كنم،  اگر عكس هايي بدليل دنياي شگرف اينترنت باز نشدند،  به آلبوم عكس و ديدن عكس هاي بيشتر در اينجا برويد.  در ستون آرشيو موضوعي آن وب سمت چپ،  بر روي نامي كه مي خواهيد عكس هاي آنرا تماشا كنيد، كليك نماييد.

   كليك كنيد:  شاعران ايران

   كليك كنيد:  جشن هاي تاريخي ايران

   كليك كنيد:  منشور كوروش و داريوش

      توجه 2:  اگر وبلاگ،  به هر علت و اتفاق،  مسدود، حذف يا از دسترس خارج شد،  در جستجوها بنويسيد:  وبلاگ انوش راويد،  يا،  فهرست مقالات انوش راويد،  سپس صفحه اول و يا جديد ترين ليست وبلاگ و عكسها و مطالب را بيابيد.  نظرات و آگهي هاي خود را در بخش نظرات وبلاگ فصلي انوش راويد  مانند اينجا بنويسيد،  تا به مدت يك فصل هزاران نفر آنرا ببينند.   از نظرات شما عزيزان جهت پيشبرد اهداف ملي ايراني در وبلاگم بهره مي برم،  همچنين كپي بردار از مقالات و استفاده از آنها با ذكر منبع يا بدون ذكر منبع،  آزاد و باعث خوشحال من است.

   انوش راويد  Anoush Raavid

   حمله اسكندر مقدوني به ايران بزرگترين دروغ تاريخ و حمله چنگيز مغول به ايران سومين دروغ بزرگ تاريخ و مقالات مهم مانند،  سنت گريزي و دانايي قرن 21،  و دروغ هاي تاريخ عرب، تاريخ مغول، تاريخ تاتار،  و جديد ترين بررسي هاي تاريخي در وبلاگ:   جنبش برداشت دروغها از تاريخ ايران،

«تعريف عرفان»

تقديم به علاقمندان عرفان و شعر و ادب به ويژه عزيزان نوجوان و جوانان ايراني كه مشتاق زندگي هستند و در گردش روزگار به هر طرف يا هر جا سرك مي‌كشند تا مگر روزي شاهد موفقيت را در آغوش بگيرند و عمر گران‌قدر را با سلامت و نشاط بگذرانند.

بنابراين با اتكال به حضرت حق تعالي كه جهان را و ما را آفريد و مبداء جهان هستي و ناظم مطلق كائنات عالم است خداشناسي يا عرفان را و راه سلوك را در حد توانم تعريف مي‌كنم. اميدوارم پروردگار يكتا مرا ياري فرمايد.

عرفان يعني خداشناسي و عارف با مفهوم و مدلول خداشناس كسي است كه عاشق است و براي رسيدن به معبود بايد راهي بس طولاني را طي كند، راهي كه باعشق به الله و پرهيز از گناه و به جاي آوردن طاعات و عبادات و انجام وظايف و تكاليف شرعي، مدني، اخلاقي با توجه به مسئوليت‌هاي الهي و رسالتي كه بعهده او واگذار گرديده امكان‌پذير خواهد بود.

براي اينكه گام در راه خداشناسي بگذاريم، ابتدا بايد خود را بشناسيم، آنگاه واجب‌الوجود را، نفس الامرا را، نفس مطمنه را، نفس ناطقه را، نفس اماره‌را، احساس را و ذات را كه به ترتيب عبارتند از:

1-خودشناسي، يعني موجوديت خود را، خلقيات خود را، جسم و روح خود را، خويشتن خويش را و شخصيت خود را شناختن

2-واجب‌الوجود را،  آنكه وجودش قائم به ذات اوست و نيازي به غير ندارد، خداي يگانه را، وجود با مفهوم جسم، جان و هستي و موجود با مفهوم به‌وجود آمده، آفريده شده، به ترتيب خلاف عدم و خلاف معدوم.

3- نفس را، حقيقت وجودي انسان را، جسم و جان يا جسد و روح و خون را.

4- نفس الامر را، حقيقت امر را.

5- نفس مطمئنه‌ را، قدرت و توان روحاني را كه ويژه پيامبران و پيشوايان دين، زهاد و پرهيزگاران و مؤمنين و مؤمنات و نيكوكاران است.

توضيح: زهاد، جمع زاهد است و زاهد به معناي پارسا، به تعبير برخي علماء زاهد كسي است كه ترك دنيا كند و به عبادت مشغول شود، بايد گفت كسي كه عبادت مي‌كند، زنده است، و كسي كه زنده است، بايد زندگي كند، از اينرو چون براي يك عمر پيوسته يا زندگي است پس بايد بياموزد چگونه زندگي كند و چه سان كار و تلاش نمايد تا محتاج خلق نشود و در پيشگاه با عظمت حق تعالي شرمسار نگردد.

بنابراين اين زاهد يا پارسا كسي است كه از گناه پرهيز كند و ضمن بجاي آوردن طاعات و عبادات كار هم بكند تا روز و روزگار را بگذراند.

6- نفس ناطقه را- نفس انسان را.

7- نفس اماره را، نفس شيطاني كه انسان را به هوي و هوس و كارهاي ناپسند ترغيب مي‌كند.

8- نفس لوامه را، نفس ملامت‌كننده كه انسان را از ارتكاب به كارهاي زشت ملامت مي‌كند  از پندار زشت، گفتار زشت و كردار زشت باز مي‌دارد.

9- سليم النفس را، انسان پاك نهاد و نيكوسرشت و نيكو كار را.

10- ضعيف‌النفس را، اانسان سست نهاد را.

11- وجدان را – نفس و قواي باطني آن كه خوب و بد اعمال انسان به‌وسيله آن درك مي‌گردد.

12- ضمير را – باطن انسان و راز نهفته در ضمير آگاه و ناخودآگاه انسان را.

13- الهام را – هشدار ذهن يا القاء امري از جانب خداوند در انسان سليم‌النفس.

15- ذهن را – نيروي مغزي و باطني كه موضوعات مختلف را ضبط مي‌كند و در مواقع و مواردي آن‌ها را تداعي يا به ياد مي‌آورد.

«عرفان»

پيامبر گرامي اسلام (ص) فرموده است «هر كه خود را بشناسد، خداوند را خواهد شناخت»، «من عرفه نفسه فقد عرفه رب»  تفكر درباره اين روايت حكيمانه رسول اكرم (ص) شيفتگان طريقت را به دنياي تاريك و روشن ضمير خويش مي‌برد، سالك مي‌انديشد، كيست از كجا آمده است، به كجا خواهد رفت و رسالت او چيست.

آيا مي‌تواند گام در راه عرفان بگذارد و به حضرت حق تعالي نزديك شود، آيا قادر است به دنياي ناشناخته‌ها وارد گردد. او براي نيل به اين مقصود احتياج به مرشد دارد، مرشد كيست؟ و كجاست؟ نميداند، او عاشق است و خداوند منان هم كريم و رحيم است و هيچكس را از درگاه با عظمت خود نااميد نميكند.

سالك هر روز از سحرگاه تا شامگاه به كار روزانه مشغول است در هر حال او هميشه در خلوت تنهائي با خداوند سبحان تسبيح گويان براز و نياز ميپردازد و هر شب تا سحرگاهان به عبادت پرداختهو گاه آرام و بي‌صدا، اشك ‌ريزان دانه‌هاي ريز و درشت و درخشان ستارگان الماس‌گون را در پهنه آسمان مينگرد، اختراني كه چشمك‌زنان روي مخمل سياه شب گوئي سنگ دوزي شده‌اند. او شب‌ها در نور كمرنگ ماه و روزها در آسمان و زمين حضرت حق را جستجو مي‌كند، غافل از اينكه حضرت حق هميشه همگام و همراه اوست، او به خداوند بسيار نزديك است، چون انسان است و انسان اشرف مخلوقات است كه جهان هيچوقت از مردان و زنان خوب خدا خالي نشده است و خالي نخواهد شد از اينرو بايستي باوركنيم كه در صورت آگاهي به اسرار وجود جواز ورود به دنياي اسرارآميز ناشناخته‌ها را به‌دست آورده‌ايم.

مقصود از خودشناسي، شناختن تن و جان خويش و خويشتن خويشتن است، يعني شناختن جسم و روح خود يا حقيقت وجودي خود، نفس خود و شخصيت انساين خود مي‌باشد.

وقتي انسان آزاده سلامت كامل دارد، بايد خداوند متعال را شكر كندكه شكر خداوند را بجاي آوردن لازم است، ولي كافي نيست، خويشتن خويش را و رسالت خود را شناختن و در راه خير و ثواب و صواب گام برداشتن حجت است.

سالك براي اينكه خود را به واجب‌الوجود نزديك كند، ابتدا بايد با همه‌ي وجود نور را بشناسد و به سوي نور و روشنايي برود تا جان و دل خود را و افكار و انديشه‌هاي خود را با نور ايمان حق تعالي منور گرداند، اگر ما بپذيريم مقصود از خلقت ما تكامل روح ما  و تزكيه كامل نفس مطمئنه ما ميباشد پي به مسئوليت‌هاي الهي و انساني خويش مي‌بريم.

ما دو چشم بينا داريم، پس بايد راه را از  چاه تميز بدهيم و تا روشنايي هست بسوي تاريكي نرويم كه در ظلمت جز سياهي ديده نمي‌شود، در اينصورت نميتوانيم راه را از بيراهه تشخيص دهيم، چه بسا راه را گم كنيم و عاقبت در گمراهي تباه گرديم.

انسان آزاده هوشمند است و مجموعه‌ي عقل، خرد، فهم و شعور را دارد و زيبائي‌ها را از زشتي‌ها تميز مي‌دهد و با پرهيز از گناه و مبارزه يا نفس اماره روح خود را شستشو مي‌دهد و متعالي مي‌نمايد و زير تأثير نفس اماره روح خود را شستشو ميدهد و متعالي مينمايد و زير تأثير نفس مطمئنه در زمره پارسايان و پرهيزكاران قرار مي‌گيرد.

سالك در لحظات و دقايق و ساعات شبانه روز نيازمند هدايت، دستگيري و دعاي خير است انسان آزاده بايد با تمام وجود تسلط نفس لوامه و نفس مطمئنه را بپذيرد تا راه  به دنياي اسرارآميز ناشناخته‌ها بگشايد.

وقتي با خلوص نيت دست به دعا و نيايش پروردگار برميداريم و به خداوند بخشاينده و مهربان ميگوئيم، اهدنا الصراط المستقيم،  خدايا ما را به راه راست هدايت فرما راه كسانيكه ايشان را نعمت دادي به كسانيكه به آنان خشم گرفتي نه گمراهان را، در اينصورت با همه‌ي وجود دل به كلام اله مجيد كه تكيه‌گاه مطمئني است سپرده‌ايم.

اگر عمر نوح داشته باشيم و نوراني‌ترين چراغ را در دست بگيريم و در پي حضرت حق تعالي بگرديم جز مظاهر حضرت حق را نخواهيم ديد و چون انسان شگفت‌انگيزترين موجود حضرت حق تعالي است. پس بايد خدا را در خود جستجو كنيم. همانگونه كه در پيش نوشتم بايد نفس را بشناسيم به‌ويژه نفس اماره را كه انسان هوشمند بخوبي ميداند چه مي‌كند، كه منفورترين اعمال تجاوز به حقوق ديگران است.

سالك بايد در جهاد اكبر با نفس اماره خود را مقيد دانسته و بداند دو چشم بينا و دو گوش شنوا و يك زبان گويا و جسم سالم و روح آرام او براي انجام رسالتي است كه خداوند متعال به او عنايت فرموده است.

سالك بايد از هر اقدام ناپسند خودداري كند،  افزون خواه نباشد، دنيا را آرمان سري نداند و خود آرمان‌خواه نباشد، وظيفه‌شناسي را پيشه كند و به‌كار خلق‌اله برسد بندگان خدا را دوست داشته باشد، به حقوق آنان احترام بگذارد، از قدرت قادر متعال خداوند سبحان بترسد. اجازه ندهد جمعي از خدا بي‌خبر و متجاوز، حقوق فردي و جمعي امت را پاي‌مال كنند. كه اگر هميشه و در هر
حال رهرو راه حقيقت باشيم و حق را در نظر بگيريم در هنگام عبادت و ذكر شبانه و نماز ميتوانيم منتظر شهود باشيم.

اي تير غمت را دل عشاق نشانه

                                                جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه

گه معتكف ديرم و گه ساكن مسجد

                                                يعني كه تو را ميطلبم خانه به خانه

           مقصود توئي كعبه و بت‌خانه بهانه

هركس به زباني صفت حمد تو گويد

                                                بلبل به غزلخواني و قمري به ترانه

تقصير خيالي به اميد كرم تو است

                                                يعني كه گنه را به از اين نيست بهانه

         ديوانه منم من كه روم خانه به خانه

اين غزل را تخميس كرده‌اند و منسوب به شيخ بهائي است، بند اول آن اين است.

تا كي ز تمناي وصال تو يگانه

                                                اشكم شود از هر مژه چون سيل روانه

خواهد بر سر آمد شب هجران تو يا نه

                                                اي تير غمت را دل عشاق نشانه

          جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه

كه اگر هيچ نديديم با نشنيديم يا احساس نكرديم، بايد بدانيم به خلوص كامل نرسيده‌ايم. مطمئن باشيد، هر سخن نسنجيده، هر حركت نكوهيده هر لبخند تمسخرآميز، هر فكرغلط حتي براي يك لحظه و يك بار مردان مومن را و زنان مومنه را از لحظه شهود محروم مي‌كند. اي پارسايان خداوند شما را براي نجاح و نجات مردمان فرستاده است، اگر
ميخواهيد به جايگاه رفيعي كه در آخرت براي شما تدارك ديده شده است برسيد به خاطر خدا و خلق خدا زندگي كنيد كه مردان و زنان مومن و مومنه چنين مي‌كنند.

عارف بايد با روح خويش مأنوس باشد، كه اگر گوش به نداي درون دهد و در راه اصلاح و ثواب قدم بردارد، روحش شادمان ميگردد و به آرامش خواهد رسيد به آرامشي كه خداوند به بندگان مومن و مومنه خود وعده داده است اگر باور كنيم كه عكس‌العمل كردار و رفتار و گفتار ما به خودمان باز ميگردد از خطا و گناه و لغزش دوري مي‌جوييم، هرچه از گناه دوري جوئيم به حقيقت نزديك‌تر مي‌شويم و هرچه به حقيقت نزديك‌تر شويم، بيشتر به آرامش مي‌رسيم و در اين آرامش است كه عارف به اسفار عرفاني و رباني ميرود و راه به سوي خدا مي‌گشايد.

ادامه بحث را با دو بيت شعر از علاءالدين سمناني ملاحظه فرماييد.

 هر بد كه ميكني تو مپندار كان بدي

                                                گردون فرو گذارد و ايزد رها كند

قرض است كرده‌هاي بدت پيش رزوگار

                                                يك روز اگر ز عمر تو ماند ادا كند

سالك بايد خداوند جهان آفرين را با همه‌ي توان فيزيكي و ادراكي وجودش بپذيرد و خود را بنده خالق خود بداند، بنده‌اي كه بسيار متعبد است و در اين تبعد تا مرحله‌ي فناء پيش مي‌رود.

در اين مقام است كه چشمانش به ز خارف دنيا بسته مي‌شود و بسوي كائنات باز مي‌گردد او مبهوت عظمت جهان هستي مي‌شود. ولي هرچه كاوش مي‌كند جز مظاهر پروردگار توانا نمي‌بيند، ناگزير حيران و سرگردان خاموش مي‌ماند. او در دنياي سكوت ساعات فراغت را در خلوت و تنهائي به تفكر مي‌گذارند و در درياي متلاطم افكارش حواس خود را معطوف بارگاه با عظمت قادر متعال مي‌نمايد كه اگر زهد و تقوي پيشه كرده باشد وجودش در نور ايمان غرق مي‌شود، دراينصورت گاه روشن‌بيني ويژه‌اي او را به معراج مي‌برد.

گوئي روح از كالبد او خارج گرديده و پاي به دنيائي ناشناخته‌ها گذاشته است مسافر ما يك سفر كوتاه روحاني و رباني دارد.

كسي كه به اين مقام ميرسد، راه هموارِ صراط مستقيم را با آرامش خاطر طي كرده است. پس سالكان راه طريقت مي‌بايست در لحظات زودگذر زندگي از تمايلات نفس اماره پيروي نكنند، دراينصورت است كه به مرحله رشد كامل و ارشاد مي‌رسند. و مربي تهذيب انفاس سالكان مي‌گردند.

كه اگر گوشه‌گيري اختيار نكنند، نوري خواهند بود، فرا راه سالكان، خداجويان و خداباوران، آزاد مردان و آزاد زنان روحاني و رباني.

به گذشته دور برميگرديم.

پدربزرگم روحاني و معمم و از عرفاء بنام كرمانشاه حضرت حاج شيخ يحيي جابر انصاري بود كه رحمت خدا بر او باد و پدرم عارف و استاد حكمت الهي بود، او مي‌گفت در دنياي حكمت الهي و عرفان سه نفر هستيم كه هر كدام اجازه داريم يكنفر را تربيت كنيم، او مرا كه علاقه بسيار به عرفان داشتم، انتخاب كرده بود. ولي من جوان بودم و غافل، مي‌گفت: حكمت الهي را از درس اول به تو مي‌آموزم او مرا تشويق به تعلّم مي‌كرد.

سه سال نزد پدر آموختم، يك روز عصر در جلسه درس به من گفت، از تو مي‌خواهم بيشتر كار كنيم، چون فرصت زيادي ندارم. پرسيدم چرا؟! در پاسخ گفت بايد خرقه تهي كنم، گفتم مبارك است، طولي نكشيد، در شرايطي زندگي را بدرود گفت كه بپايان راه نرسيده بودم. روحش شاد، خدا او را بيامرزد. در نيمه راه هدايت تنها ماندم، جواني، كار و زندگي مرا از ادامه راه باز نداشت.

پدر به من آموخته بود تا هيچگاه از فكر و ذكر خدا غافل نشوم. به‌ويژه در سكوت سنگين نيمه‌هاي شب، در يكي از شب‌ها كه در اتاقي نشسته بودم و سر به جيب تفكر فرو برده بودم و به تعليمات پدر مي‌انديشيدم و با خداوند به راز و نياز مشغول بودم، يكباره فضاي اتاق عطرآگين شد، از آن شب به بعد گاه كه غرق در افكار و تذكار بودم، اتاق آكنده از عطر مي‌گرديد، عطري كه فقط مي‌توانم با عطر گل انگور مقايسه كنم.

«كائنات يا جهان هستي»

در پيش‌گفتار نوشتم:‌با اتكال به حضرت حق تعالي كه جهان را و ما را آفريد و مبداء پيدايش جهان هستي و ناظم مطلق كائنات عالم است.

خداشناسي يا عرفان را و راه سلوك را در حدّ توانم تعريف مي‌كنم. پس در ابتداء بايد كائنات را بشناسيم، كائنات عالم را كه دانشمندان با بهره‌گيري از علوم نجوم، رياضي و فيزيك و با استناد به كتب آسماني، منجمله قرآن» مجيد، اوراقي از كتاب حجيم جهان هستي را ورق زده‌اند.

«الم تعلم ان الله له الملك السموات و الارض يعذب من يشاء و يغفر لمن يشاء و الله علي كل شي‌ء قدير.»

آيا نداسته‌اي كه فرمانروائي آسمان‌ها و زمين از آن خداست، سوره مائده آيه84.

سفري به خارج از منظومه شمسي با بشقاب پرنده.

اقتباس از روزنامه اطلاعات، يكشنبه 14 مرداد 1375 يكهزار و سيصد وهفتاد و پنج.

بد نيست سفري به خارج از منظومه شمسي داشته باشيم تا به بينيم دانشمندان از جهان بي‌نهايت كهكشان‌ها «جهان هستي» چه اطلاعاتي تا كنون بدست آورده‌اند.

فرض كنيد از تهران سوار بشقاب پرنده‌اي مي‌شويم و از كره زمين دور مي‌گرديم.

در فاصله 50 كيلومتري زمين.

هنگامي كه به اين فاصله از سطح زمين مي‌رسيم، تهران، كرج وحومه آن‌را زير پاي خود مي‌بينيم.

در فاصله 000/50 (پنجاه‌هزار) كيلومتري زمين.

در اين فاصله از داخل سفينه كره زمين را با چند قارة آن تماشا مي‌كنيم كه كاملاً هويداست.

در فاصله 50.000.000 (پنجاه ميليون) كيلومتري زمين.

زماني‌كه به اين فاصله از زمين‌ ميرسيم، در كنار خود سياره گريزپا و زيباي زهره را مي‌بينيم.

در فاصله 50.000.000.000 (ميليارد) كيلومتري زمين.

در اين فاصله منظومه شمسي با 9 يا 10 سياره آن در افق ديد ما قرار خواهد گرفت، بهتر است بدانيد زمين ما در مقايسه با خورشيد مانند دانه ارزن در كنار هندوانه است.

در فاصله 50.000.000.000.000 (پنجاه‌هزار ميليارد) كيلومتري زمين، معادل «پنج سال نوري»

هنگامي كه سفينه ما به اين فاصله از زمين مي‌رسد، از آنجا منظومه شمسي با تمام اقتدارش چون نك يك سوزن بنظر مي‌رسد. و خورشيد به‌صورت نقطه‌اي نوراني ديده مي‌شود.

نزديك‌ترين خورشيد به زمين بعد از خورشيد زمين خورشيدي به نام آلفاي قنطورس است كه چهل هزار ميليارد كيلومتر با ما فاصله دارد. اين خورشيد را نيز در اين فاصله مشاهده مي‌كنيم كه در حال نورافشاني است.

البته دورترين خورشيد كه با چشم برهنه از زمين مي‌توان ديد، خورشيد كهكشان امرأه المسلسله ميباشد كه دو ميليون سال نوري با ما فاصله دارد، يعني نوري كه اكنون از آن به ما مي‌رسد، دو ميليون سال قبل از آن ستاره حركت كرده است.

در فاصله 5000 (پنج هزار) سال نوري از زمين.

در اين فاصله كه معادل 5000 (پنج هزار) سال حركت با سرعت نور مي‌باشد.

اقيانوسي بي‌انتها از ستارگان و منظومه‌ها قرار دارند، يعني هزاران منظومه شمسي و هزاران خورشيد ديده مي‌شود. در اين فاصله ستارگان بسيار بزرگ و تاباني را نظاره مي‌نمائيم كه ميليون‌ها برابر خورشيد ما و منظومه شمسي ما هستند.

در فاصله 5.000.000 (پنج ميليون) سال نوري از زمين.

هنگامي كه فضاپيما به اين فاصله از زمين مي‌رسد، شاهد مجموعه عظيمي از ستارگان و منظومه‌ها خواهيم بود كه منظومه شمسي ما جزئي ناچيز از آن مي‌باشد. اين توده عظيم كه متجاوز از صدميليارد خورشيد در آن ديده مي‌شود و خورشيد ما يكي از آن‌ها است كهكشان راه شيري نام دارد.

محاسبات نجومي نشان مي‌دهد، كهكشان راه شيري داراي حركتي دوراني است با سرعت 300 (سيصد) كيلومتر بر ثانيه معادل 1.130.000 (يك ميليون و يكصد و سي هزار) كيلومتر بر ساعت حول مركز خودش و هر دور آن 200 ميليون سال نوري طول مي‌كشد و علاوه‌بر اين با سرعتي نامعلوم در جهتي در عالم بي‌انتها در حال حركت است.

قسمت اعظم اين صدميليارد خورشيد در حوالي مركز كهكشان جمع هستند.

در فاصله 5.000.000.000 (پنج ميليارد) سال نوري از زمين.

هنگامي كه سفينه ما به فاصله پنج ميليارد سال نوري از زمين مي‌رسد يك مجموعه بسيار بسيار عظيم حدود يك ميليارد كهكشان را مي‌بينيم كه دانشمندان علوم نجوم كهكشان بزرگ نام نهاده‌اند. اما، آنسوي كهكشان بزرگ چيست؟ نامعلوم است و هنوز اطلاعاتي در مورد آن نداريم.

پهناي جهان از نظر انيشتين و فيزيك امروز.

انيشتين نابغه فيزيك معتقد بود كه پهناي جهان از حدود سه ميليارد سال نوري تجاوز نميكند. درصورتي‌كه راديو تلسكوپ‌هاي فيزيك امروز ثابت مي‌كنند بعضي از كو آزارها در فاصله 12 ميليارد سال نوري از زمين هستند. وجود كوآزارها در مرزهاي جهان.

در فاصله 12 ميليارد سال نوري از زمين كه مرز جهان ناميده مي‌شود (قويترين راديو تلسكوپ‌هاي فيزيك امروز قادرنيستند از اين فاصله بيشتر رصد كنند) شبه ستارگان بسيار بسيار نوراني بنام كوآزارها وجود دارند كه «مبداء امواج هستند» كه خورشيد ما در مقابل نور آن‌ها ستار‌ه‌ خاموشي به‌شمار مي‌آيد. براي درك سرعت نور كافي است بدانيم كه در يك چشم برهم زدن «يك ثانيه» نور هشت بار كره زمين را دور مي‌زند و از كنار ما رد مي‌شود.

حال اگر درباره مغز انسان تحقيق و مطالعه كافي شود آگاه خواهيم شد كه در اين حجم بسيار كوچك و پيچيده چه دنيائي از شگفتيها نهان است كه اكتشاف دانشمندان علوم معارف اسلامي كه خداوند قادر متعال را شناخته و كاشف اسرار ماوراء طبيعت شده‌اند، كاشف اسراري كه علم با همه پيشرفت‌ها از درك آن عاجز بوده و خواهد بود.

اما، دانشمندان غيراسلامي علوم فيزيك، رياضي و نجوم در قرن معاصر كه در آستانه شناسائي ظاهري جزئي از آنچه خداوند بزرگ آفريده است ميباشند، آيا توانسته‌اند افزون به آنچه در ديد دانش آنان قرار دارد، كُنْهِ جهان هستي را شناسائي كنند؟‌هرگز، زيرا آنان كه با راديو تلسكوپ‌هاي فوق مدرن از طول و عرض قسمتي از فضاي لايتناهي فيلم و عكس و اسلايد گرفته‌اند.

چگونه مي‌توانند اطلاعاتي از مجموعه عظيم كهكشان‌ها و كوآزارها كه بقول خودشان حدود يكصد ميليارد خورشيد در آن است به ما بدهند.

با علم به اين‌كه فضا بي‌انتهاست، منظور دانشمندان علوم فيزيك، رياضي  و نجوم در قرن حاضر چيست؟ به دنبال چه مي‌گردند، درحالي‌كه بشر نيازمند بررسي مشكلات و معضلات سياسي و اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و اخلاقي به‌ويژه مذهبي است.

كار عظيم دانشمندان را ارج مي‌نهيم ولي شايسته‌تر اينكه، گروهي از اين دانشمندان و انديشمندان در جهت اصلاح ساختارهاي سياسي، فرهنگي‌، اقتصادي، اجتماعي واخلاقي و چالش‌هاي مختلف پيش روي جوامع خود باشند، زيرا تا ساختارهاي مذكور در جوامع تبيين و تعريف و اصلاح نشوند، همه و همه گرفتار خواهند بود و فرصت آگاهي براي كسي باقي نخواهد ماند. به‌ويژه در نظام اسلامي ايران كه اصلاحات حتماً و حتماً مي‌بايد در راستاي برقراري اصول احكام شريعت تداوم داشته باشد. كه انحراف از اصول مذكور انحراف از احكام شريعت و قانون اساسي تلقي خواهد شد.

حضرت امام خامنه‌اي، مستحضر هستيد، مقامات بلندپايه مسئوليت خطيري را پذيرفته‌اند، زيرا خدمت در نظام اسلامي، خدمت در بارگاه حضرت حق تعالي مي‌باشد از اين بابت علاوه‌بر اجور مادي، اجور معنوي بسيار نيز دارد پس كارگزاران با همه وجود ميبايد اصول احكام را با شرايط سالم زمان منطبق فرمايند، تا ضمن رضايت ارباب رجوع در ايران اسلامي بيش از يك و نيم ميليارد نزديك به دو ميليارد جمعيت مسلمانان جهان اسلام را متوجه چگونگي حاكميت اسلامي ايران نمايند و زبان دشمنان را نيز به بندند.

بنابراين، مي‌توان پذيرفت از گذشته دور كه دولت‌مردان در امور حاكميت مسئوليت الهي داشته‌اند نميدانسته‌اند. ولي امروز مي‌دانند پس ميبايد با آگاهي كامل اصول احكام مقدس اسلام را و قانون اساسي نظام اسلامي ايران را بر پايه معتقدات پيامبر گرامي اسلام (ص) و مولاي متقيّان حضرت علي ابن ابيطالب و ائمه اطهار سلام ا... عليهم اجمعين با شرايط مبسوط هر فعل كه انجام گرفته برابر احكام شرع مقدس اسلام و واقعيت‌هاي زمان همانند امير مومنان حضرت علي(ع) ساري و جاري و نكته به نكته اجزائي فرمايند.

اين بحث، بحث چگونگي انجام وظيفه در حاكميت ا... را و تأثير آن را در جهان اسلام و در نظام اسلامي كه منطبق با آيات كريمه كلام ا... مجيد و اصول غيرقابل تغيير و تفسير عرفان خواهد بود براي هميشه تاريخ در نظام اسلامي ايران پايدار مي‌باشد..

كُنه: اصل و گوهر و حقيقت و پايان ونهايت هر چيزي.    فرهنگ عميد

  اينجا كليك كنيد تاريخ ايران

  اينجا كليك كنيد شاعران و انديشمندان ايران

بنام خداوند جان و خرد

«تعريف عرفان»

تقديم به علاقمندان عرفان و شعر و ادب به ويژه عزيزان نوجوان و جوانان ايراني كه مشتاق زندگي هستند و در گردش روزگار به هر طرف يا هر جا سرك مي‌كشند تا مگر روزي شاهد موفقيت را در آغوش بگيرند و عمر گران‌قدر را با سلامت و نشاط بگذرانند.

بنابراين با اتكال به حضرت حق تعالي كه جهان را و ما را آفريد و مبداء جهان هستي و ناظم مطلق كائنات عالم است خداشناسي يا عرفان را و راه سلوك را در حد توانم تعريف مي‌كنم. اميدوارم پروردگار يكتا مرا ياري فرمايد.

عرفان يعني خداشناسي و عارف با مفهوم و مدلول خداشناس كسي است كه عاشق است و براي رسيدن به معبود بايد راهي بس طولاني را طي كند، راهي كه باعشق به الله و پرهيز از گناه و به جاي آوردن طاعات و عبادات و انجام وظايف و تكاليف شرعي، مدني، اخلاقي با توجه به مسئوليت‌هاي الهي و رسالتي كه بعهده او واگذار گرديده امكان‌پذير خواهد بود.

براي اينكه گام در راه خداشناسي بگذاريم، ابتدا بايد خود را بشناسيم، آنگاه واجب‌الوجود را، نفس الامرا را، نفس مطمنه را، نفس ناطقه را، نفس اماره‌را، احساس را و ذات را كه به ترتيب عبارتند از:

1-خودشناسي، يعني موجوديت خود را، خلقيات خود را، جسم و روح خود را، خويشتن خويش را و شخصيت خود را شناختن

2-واجب‌الوجود را،  آنكه وجودش قائم به ذات اوست و نيازي به غير ندارد، خداي يگانه را، وجود با مفهوم جسم، جان و هستي و موجود با مفهوم به‌وجود آمده، آفريده شده، به ترتيب خلاف عدم و خلاف معدوم.

3- نفس را، حقيقت وجودي انسان را، جسم و جان يا جسد و روح و خون را.

4- نفس الامر را، حقيقت امر را.

5- نفس مطمئنه‌ را، قدرت و توان روحاني را كه ويژه پيامبران و پيشوايان دين، زهاد و پرهيزگاران و مؤمنين و مؤمنات و نيكوكاران است.

توضيح: زهاد، جمع زاهد است و زاهد به معناي پارسا، به تعبير برخي علماء زاهد كسي است كه ترك دنيا كند و به عبادت مشغول شود، بايد گفت كسي كه عبادت مي‌كند، زنده است، و كسي كه زنده است، بايد زندگي كند، از اينرو چون براي يك عمر پيوسته يا زندگي است پس بايد بياموزد چگونه زندگي كند و چه سان كار و تلاش نمايد تا محتاج خلق نشود و در پيشگاه با عظمت حق تعالي شرمسار نگردد.

بنابراين اين زاهد يا پارسا كسي است كه از گناه پرهيز كند و ضمن بجاي آوردن طاعات و عبادات كار هم بكند تا روز و روزگار را بگذراند.

6- نفس ناطقه را- نفس انسان را.

7- نفس اماره را، نفس شيطاني كه انسان را به هوي و هوس و كارهاي ناپسند ترغيب مي‌كند.

8- نفس لوامه را، نفس ملامت‌كننده كه انسان را از ارتكاب به كارهاي زشت ملامت مي‌كند  از پندار زشت، گفتار زشت و كردار زشت باز مي‌دارد.

9- سليم النفس را، انسان پاك نهاد و نيكوسرشت و نيكو كار را.

10- ضعيف‌النفس را، اانسان سست نهاد را.

11- وجدان را – نفس و قواي باطني آن كه خوب و بد اعمال انسان به‌وسيله آن درك مي‌گردد.

12- ضمير را – باطن انسان و راز نهفته در ضمير آگاه و ناخودآگاه انسان را.

13- الهام را – هشدار ذهن يا القاء امري از جانب خداوند در انسان سليم‌النفس.

15- ذهن را – نيروي مغزي و باطني كه موضوعات مختلف را ضبط مي‌كند و در مواقع و مواردي آن‌ها را تداعي يا به ياد مي‌آورد.

الهي هر چه فرمودي همان كردم رعايت

ندارم از كسي جز خويشتن هرگز شكايت

اگر بد كرده‌ام، شرمنده‌ام، معذور فرما

توكل از تو دارم در نهايت كن عنايت

ز هنگامي كه فهميدم تو را طاعت نمودم

به نامت كرده‌ام طاعات واجب از بدايت

اگر گفتم سخن از عشق و شيدائي و مستي

يقين دارم تو فرمائي از اين ذاكر حمايت

ندارم تاب دوري تا به كي نالم ز هجرت

خدايا كي شود توفيق ديدارت نهايت

نميدانم چرا با اين چنين الطاف يا رب

نكردم آن چه بايد مينمودم يا درايت

بگو مجنون دمي با عاشقان از عشق و عرفان

دلي دارم كه از شوريدگي دارد حكايت

  اينجا كليك كنيد تاريخ ايران

  اينجا كليك كنيد شاعران و انديشمندان ايران

«

«عرفان»

پيامبر گرامي اسلام (ص) فرموده است «هر كه خود را بشناسد، خداوند را خواهد شناخت»، «من عرفه نفسه فقد عرفه رب»  تفكر درباره اين روايت حكيمانه رسول اكرم (ص) شيفتگان طريقت را به دنياي تاريك و روشن ضمير خويش مي‌برد، سالك مي‌انديشد، كيست از كجا آمده است، به كجا خواهد رفت و رسالت او چيست.

آيا مي‌تواند گام در راه عرفان بگذارد و به حضرت حق تعالي نزديك شود، آيا قادر است به دنياي ناشناخته‌ها وارد گردد. او براي نيل به اين مقصود احتياج به مرشد دارد، مرشد كيست؟ و كجاست؟ نميداند، او عاشق است و خداوند منان هم كريم و رحيم است و هيچكس را از درگاه با عظمت خود نااميد نميكند.

سالك هر روز از سحرگاه تا شامگاه به كار روزانه مشغول است در هر حال او هميشه در خلوت تنهائي با خداوند سبحان تسبيح گويان براز و نياز ميپردازد و هر شب تا سحرگاهان به عبادت پرداختهو گاه آرام و بي‌صدا، اشك ‌ريزان دانه‌هاي ريز و درشت و درخشان ستارگان الماس‌گون را در پهنه آسمان مينگرد، اختراني كه چشمك‌زنان روي مخمل سياه شب گوئي سنگ دوزي شده‌اند. او شب‌ها در نور كمرنگ ماه و روزها در آسمان و زمين حضرت حق را جستجو مي‌كند، غافل از اينكه حضرت حق هميشه همگام و همراه اوست، او به خداوند بسيار نزديك است، چون انسان است و انسان اشرف مخلوقات است كه جهان هيچوقت از مردان و زنان خوب خدا خالي نشده است و خالي نخواهد شد از اينرو بايستي باوركنيم كه در صورت آگاهي به اسرار وجود جواز ورود به دنياي اسرارآميز ناشناخته‌ها را به‌دست آورده‌ايم.

مقصود از خودشناسي، شناختن تن و جان خويش و خويشتن خويشتن است، يعني شناختن جسم و روح خود يا حقيقت وجودي خود، نفس خود و شخصيت انساين خود مي‌باشد.

وقتي انسان آزاده سلامت كامل دارد، بايد خداوند متعال را شكر كندكه شكر خداوند را بجاي آوردن لازم است، ولي كافي نيست، خويشتن خويش را و رسالت خود را شناختن و در راه خير و ثواب و صواب گام برداشتن حجت است.

سالك براي اينكه خود را به واجب‌الوجود نزديك كند، ابتدا بايد با همه‌ي وجود نور را بشناسد و به سوي نور و روشنايي برود تا جان و دل خود را و افكار و انديشه‌هاي خود را با نور ايمان حق تعالي منور گرداند، اگر ما بپذيريم مقصود از خلقت ما تكامل روح ما  و تزكيه كامل نفس مطمئنه ما ميباشد پي به مسئوليت‌هاي الهي و انساني خويش مي‌بريم.

ما دو چشم بينا داريم، پس بايد راه را از  چاه تميز بدهيم و تا روشنايي هست بسوي تاريكي نرويم كه در ظلمت جز سياهي ديده نمي‌شود، در اينصورت نميتوانيم راه را از بيراهه تشخيص دهيم، چه بسا راه را گم كنيم و عاقبت در گمراهي تباه گرديم.

انسان آزاده هوشمند است و مجموعه‌ي عقل، خرد، فهم و شعور را دارد و زيبائي‌ها را از زشتي‌ها تميز مي‌دهد و با پرهيز از گناه و مبارزه يا نفس اماره روح خود را شستشو مي‌دهد و متعالي مي‌نمايد و زير تأثير نفس اماره روح خود را شستشو ميدهد و متعالي مينمايد و زير تأثير نفس مطمئنه در زمره پارسايان و پرهيزكاران قرار مي‌گيرد.

سالك در لحظات و دقايق و ساعات شبانه روز نيازمند هدايت، دستگيري و دعاي خير است انسان آزاده بايد با تمام وجود تسلط نفس لوامه و نفس مطمئنه را بپذيرد تا راه  به دنياي اسرارآميز ناشناخته‌ها بگشايد.

وقتي با خلوص نيت دست به دعا و نيايش پروردگار برميداريم و به خداوند بخشاينده و مهربان ميگوئيم، اهدنا الصراط المستقيم،  خدايا ما را به راه راست هدايت فرما راه كسانيكه ايشان را نعمت دادي به كسانيكه به آنان خشم گرفتي نه گمراهان را، در اينصورت با همه‌ي وجود دل به كلام اله مجيد كه تكيه‌گاه مطمئني است سپرده‌ايم.

اگر عمر نوح داشته باشيم و نوراني‌ترين چراغ را در دست بگيريم و در پي حضرت حق تعالي بگرديم جز مظاهر حضرت حق را نخواهيم ديد و چون انسان شگفت‌انگيزترين موجود حضرت حق تعالي است. پس بايد خدا را در خود جستجو كنيم. همانگونه كه در پيش نوشتم بايد نفس را بشناسيم به‌ويژه نفس اماره را كه انسان هوشمند بخوبي ميداند چه مي‌كند، كه منفورترين اعمال تجاوز به حقوق ديگران است.

سالك بايد در جهاد اكبر با نفس اماره خود را مقيد دانسته و بداند دو چشم بينا و دو گوش شنوا و يك زبان گويا و جسم سالم و روح آرام او براي انجام رسالتي است كه خداوند متعال به او عنايت فرموده است.

سالك بايد از هر اقدام ناپسند خودداري كند،  افزون خواه نباشد، دنيا را آرمان سري نداند و خود آرمان‌خواه نباشد، وظيفه‌شناسي را پيشه كند و به‌كار خلق‌اله برسد بندگان خدا را دوست داشته باشد، به حقوق آنان احترام بگذارد، از قدرت قادر متعال خداوند سبحان بترسد. اجازه ندهد جمعي از خدا بي‌خبر و متجاوز، حقوق فردي و جمعي امت را پاي‌مال كنند. كه اگر هميشه و در هر

حال رهرو راه حقيقت باشيم و حق را در نظر بگيريم در هنگام عبادت و ذكر شبانه و نماز ميتوانيم منتظر شهود باشيم.

اي تير غمت را دل عشاق نشانه

جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه

گه معتكف ديرم و گه ساكن مسجد

يعني كه تو را ميطلبم خانه به خانه

جج

مقصود توئي كعبه و بت‌خانه بهانه

هركس به زباني صفت حمد تو گويد

بلبل به غزلخواني و قمري به ترانه

تقصير خيالي به اميد كرم تو است

يعني كه گنه را به از اين نيست بهانه

جج

ديوانه منم من كه روم خانه به خانه

اين غزل را تخميس كرده‌اند و منسوب به شيخ بهائي است، بند اول آن اين است.

تا كي ز تمناي وصال تو يگانه

اشكم شود از هر مژه چون سيل روانه

خواهد بر سر آمد شب هجران تو يا نه

اي تير غمت را دل عشاق نشانه

جج

جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه

كه اگر هيچ نديديم با نشنيديم يا احساس نكرديم، بايد بدانيم به خلوص كامل نرسيده‌ايم. مطمئن باشيد، هر سخن نسنجيده، هر حركت نكوهيده هر لبخند تمسخرآميز، هر فكرغلط حتي براي يك لحظه و يك بار مردان مومن را و زنان مومنه را از لحظه شهود محروم مي‌كند. اي پارسايان خداوند شما را براي نجاح و نجات مردمان فرستاده است، اگر

ميخواهيد به جايگاه رفيعي كه در آخرت براي شما تدارك ديده شده است برسيد به خاطر خدا و خلق خدا زندگي كنيد كه مردان و زنان مومن و مومنه چنين مي‌كنند.

عارف بايد با روح خويش مأنوس باشد، كه اگر گوش به نداي درون دهد و در راه اصلاح و ثواب قدم بردارد، روحش شادمان ميگردد و به آرامش خواهد رسيد به آرامشي كه خداوند به بندگان مومن و مومنه خود وعده داده است اگر باور كنيم كه عكس‌العمل كردار و رفتار و گفتار ما به خودمان باز ميگردد از خطا و گناه و لغزش دوري مي‌جوييم، هرچه از گناه دوري جوئيم به حقيقت نزديك‌تر مي‌شويم و هرچه به حقيقت نزديك‌تر شويم، بيشتر به آرامش مي‌رسيم و در اين آرامش است كه عارف به اسفار عرفاني و رباني ميرود و راه به سوي خدا مي‌گشايد.

ادامه بحث را با دو بيت شعر از علاءالدين سمناني ملاحظه فرماييد.

هر بد كه ميكني تو مپندار كان بدي

گردون فرو گذارد و ايزد رها كند

قرض است كرده‌هاي بدت پيش رزوگار

يك روز اگر ز عمر تو ماند ادا كند

جج

سالك بايد خداوند جهان آفرين را با همه‌ي توان فيزيكي و ادراكي وجودش بپذيرد و خود را بنده خالق خود بداند، بنده‌اي كه بسيار متعبد است و در اين تبعد تا مرحله‌ي فناء پيش مي‌رود.

در اين مقام است كه چشمانش به ز خارف دنيا بسته مي‌شود و بسوي كائنات باز مي‌گردد او مبهوت عظمت جهان هستي مي‌شود. ولي هرچه كاوش مي‌كند جز مظاهر پروردگار توانا نمي‌بيند، ناگزير حيران و

سرگردان خاموش مي‌ماند. او در دنياي سكوت ساعات فراغت را در خلوت و تنهائي به تفكر مي‌گذارند و در درياي متلاطم افكارش حواس خود را معطوف بارگاه با عظمت قادر متعال مي‌نمايد كه اگر زهد و تقوي پيشه كرده باشد وجودش در نور ايمان غرق مي‌شود، دراينصورت گاه روشن‌بيني ويژه‌اي او را به معراج مي‌برد.

گوئي روح از كالبد او خارج گرديده و پاي به دنيائي ناشناخته‌ها گذاشته است مسافر ما يك سفر كوتاه روحاني و رباني دارد.

كسي كه به اين مقام ميرسد، راه هموارِ صراط مستقيم را با آرامش خاطر طي كرده است. پس سالكان راه طريقت مي‌بايست در لحظات زودگذر زندگي از تمايلات نفس اماره پيروي نكنند، دراينصورت است كه به مرحله رشد كامل و ارشاد مي‌رسند. و مربي تهذيب انفاس سالكان مي‌گردند.

كه اگر گوشه‌گيري اختيار نكنند، نوري خواهند بود، فرا راه سالكان، خداجويان و خداباوران، آزاد مردان و آزاد زنان روحاني و رباني.

به گذشته دور برميگرديم.

پدربزرگم روحاني و معمم و از عرفاء بنام كرمانشاه حضرت حاج شيخ يحيي جابر انصاري بود كه رحمت خدا بر او باد و پدرم عارف و استاد حكمت الهي بود، او مي‌گفت در دنياي حكمت الهي و عرفان سه نفر هستيم كه هر كدام اجازه داريم يكنفر را تربيت كنيم، او مرا كه علاقه بسيار به عرفان داشتم، انتخاب كرده بود. ولي من جوان بودم و غافل، مي‌گفت: حكمت الهي را از درس اول به تو مي‌آموزم او مرا تشويق به تعلّم مي‌كرد.

سه سال نزد پدر آموختم، يك روز عصر در جلسه درس به من گفت، از تو مي‌خواهم بيشتر كار كنيم، چون فرصت زيادي ندارم. پرسيدم چرا؟! در پاسخ گفت بايد خرقه تهي كنم، گفتم مبارك است، طولي نكشيد، در شرايطي زندگي را بدرود گفت كه بپايان راه نرسيده بودم. روحش شاد، خدا او را بيامرزد. در نيمه راه هدايت تنها ماندم، جواني، كار و زندگي مرا از ادامه راه باز نداشت.

پدر به من آموخته بود تا هيچگاه از فكر و ذكر خدا غافل نشوم. به‌ويژه در سكوت سنگين نيمه‌هاي شب، در يكي از شب‌ها كه در اتاقي نشسته بودم و سر به جيب تفكر فرو برده بودم و به تعليمات پدر مي‌انديشيدم و با خداوند به راز و نياز مشغول بودم، يكباره فضاي اتاق عطرآگين شد، از آن شب به بعد گاه كه غرق در افكار و تذكار بودم، اتاق آكنده از عطر مي‌گرديد، عطري كه فقط مي‌توانم با عطر گل انگور مقايسه كنم.

«كائنات يا جهان هستي»

در پيش‌گفتار نوشتم:‌با اتكال به حضرت حق تعالي كه جهان را و ما را آفريد و مبداء پيدايش جهان هستي و ناظم مطلق كائنات عالم است.

خداشناسي يا عرفان را و راه سلوك را در حدّ توانم تعريف مي‌كنم. پس در ابتداء بايد كائنات را بشناسيم، كائنات عالم را كه دانشمندان با بهره‌گيري از علوم نجوم، رياضي و فيزيك و با استناد به كتب آسماني، منجمله قرآن» مجيد، اوراقي از كتاب حجيم جهان هستي را ورق زده‌اند.

«الم تعلم ان الله له الملك السموات و الارض يعذب من يشاء و يغفر لمن يشاء و الله علي كل شي‌ء قدير.»

آيا نداسته‌اي كه فرمانروائي آسمان‌ها و زمين از آن خداست، سوره مائده آيه84.

سفري به خارج از منظومه شمسي با بشقاب پرنده.

اقتباس از روزنامه اطلاعات، يكشنبه 14 مرداد 1375 يكهزار و سيصد وهفتاد و پنج.

بد نيست سفري به خارج از منظومه شمسي داشته باشيم تا به بينيم دانشمندان از جهان بي‌نهايت كهكشان‌ها «جهان هستي» چه اطلاعاتي تا كنون بدست آورده‌اند.

فرض كنيد از تهران سوار بشقاب پرنده‌اي مي‌شويم و ا